فیلم سینمایی Hostel 2005

Hostel جایی که به زیر زمین انسانیت ختم میشود

لی راث پیش از Hostel با فیلم Cabin Fever خود را به‌عنوان کارگردانی نشان داده بود که علاقه دارد بدن انسان را به میدان ترس تبدیل کند؛ بدنی که می‌پوسد، زخمی می‌شود، لو می‌رود و در نهایت نشان می‌دهد تمدن چقدر پوسته‌ای نازک است. اما در Hostel این ایده شکل خشن‌تر و سیاسی‌تری پیدا می‌کند. اینجا بدن فقط قربانی بیماری یا حادثه نیست؛ بدن به کالا تبدیل می‌شود. کسی برای شکنجه کردنش پول می‌دهد، کسی آن را می‌فروشد، کسی تماشا می‌کند و کسی دیر متوجه می‌شود که خودش وارد بازار شده است.

فیلم با همه خشونت عریانش، اثری است درباره فریب. درباره راهروهایی که با نور قرمز روشن شده‌اند، دخترانی که زیادی مهربان‌اند، شهری که زیادی دعوت‌کننده است، و مسافرانی که فکر می‌کنند جهان برای تفریح آن‌ها ساخته شده. Hostel از همان ابتدا به ما هشدار می‌دهد: این سفر، قرار نیست به خاطره‌ای خوش تبدیل شود. اینجا نقشه‌ها گمراه‌کننده‌اند و هر دری که باز می‌شود، شاید به اتاقی ختم شود که نباید واردش می‌شدی.