فیلم سینمایی Hostel 2011

تحلیل فلسفی و مفهومی فیلم

ترس واقعی Hostel از خون نمی‌آید. از این می‌آید که فیلم باور دارد انسان ذاتا موجودی گرسنه است؛ گرسنه قدرت، کنترل و تماشای رنج دیگران.

در جهان فیلم، بدن انسان ارزش معنوی ندارد. فقط یک شیء قابل خرید است. این نگاه به‌شدت به فلسفه نیهیلیسم نزدیک می‌شود؛ جهانی که در آن اخلاق مرده و تنها چیزی که باقی مانده، لذت خام و بی‌معناست.

فیلم از زاویه روانشناسی هم آزاردهنده است. قربانی‌ها اغلب آدم‌های معمولی‌اند؛ کسانی که فکر می‌کنند دنیا هنوز جای امنی است. اما سیستم فیلم دقیقا روی همین خوش‌بینی تغذیه می‌کند. جهان Hostel می‌گوید تمدن فقط یک پوسته نازک است. کافی است پول، قدرت و ناشناس‌بودن کنار هم قرار بگیرند تا انسان به چیزی شبیه شکارچی‌های نخستین تبدیل شود.

ارجاع پنهان فیلم به ویدیوهای واقعی دارک وب هم همین حس را تشدید می‌کند. چون مخاطب ته ذهنش می‌داند بعضی تصاویر این فیلم بیش از حد واقعی‌اند. انگار فیلم از تو می‌پرسد: «اگر کسی واقعا چنین ویدیویی جلویت بگذارد، نگاهت را برمی‌گردانی؟ یا ادامه می‌دهی؟»

و همین سوال است که Hostel را کثیف و ماندگار می‌کند.