فیلم سینمایی Salò, or the 120 Days of Sodom 1975

واکنش جهانی به فیلم Salò | وقتی یه فیلم باعث مرگ میشه

وقتی سالو برای اولین‌بار اکران شد، دنیا شوکه شد. خیلی‌ها وسط نمایش از سالن رفتن بیرون. بعضیا بالا آوردن. و بعضیا تهدید کردن که کارگردان رو می‌کشن.

و سرانجام؟ پیر پائولو پازولینی، چند هفته بعد از پایان فیلم، به طرز مرموزی کشته شد.
جسدش له‌شده، سوخته و با سر شکسته توی حاشیه رم پیدا شد. پلیس گفت یک مرد جوان روسپی اون رو کشته، اما شواهد پر از تناقض بود.

خیلیا باور دارن که پازولینی رو به‌خاطر سالو کشتن. چون این فیلم با مشت زده بود توی صورت کل سیستم. مذهب، دولت، رسانه، و حتی مخاطب رو بی‌رحمانه نقد کرده بود.

پشت صحنه‌های هولناک | واقعیت از فیلم ترسناک‌تره

فیلم‌برداری سالو خودش یه شکنجه واقعی بود. بازیگرا – که بعضیاشون واقعاً نوجوان بودن – در فضای سرد، خالی از حس انسانی، و بعضاً بدون اطلاع دقیق از محتوای صحنه‌ها بازی کردن.
پازولینی برای گرفتن واکنش‌های واقعی، خیلی وقتا بهشون نمی‌گفت قراره چی بشه. حتی یکی از بازیگرا بعدها گفت:

من نمی‌دونستم قراره نقش کسی رو بازی کنم که بهش تجاوز میشه، تا لحظه‌ای که صحنه فیلم‌برداری شروع شد.

از سکانس مدفوع گرفته تا شکنجه‌های آخر فیلم… همه‌چی طوری طراحی شده بود که یه حس خفگی، تهوع و انزجار واقعی در مخاطب ایجاد کنه. چون پازولینی نمی‌خواست سرگرمت کنه، می‌خواست داغونت کنه.

تحلیل فلسفی فیلم سالو | وقتی آزادی یعنی له کردن

مارکی دو ساد – کسی که منبع اصلی داستان فیلم بود – معتقد بود که انسان وقتی واقعاً آزاده که بتونه هر کاری بکنه، حتی اگه اون کار وحشتناک‌ترین باشه.
پازولینی این ایده رو گرفت و به دنیای مدرن آورد. بهت نشون می‌ده وقتی انسان از اخلاق، جامعه، و قانون جدا بشه، به چی تبدیل میشه.

آیا این فیلم دعوت به سادیسمه؟ نه.
این فیلم داره سادیسم رو نشونت می‌ده تا ازت یه سوال مهم بپرسه:
وقتی همه چیز مجازه، آیا تو هنوز انسان می‌مونی؟

و جواب؟
به‌سختی.

سالو؛ فیلمی که نباید ببینی… ولی باید ببینی

شاید بگی: “من تحمل دیدن این صحنه‌ها رو ندارم.”
و حق داری. سالو فیلمی نیست که بخوای با چیپس و نوشابه ببینی. این فیلم یه زخم بازه، یه سیاه‌چاله ذهنی.
اما اگه جرأت کنی و تا تهش بری، با چشم خودت می‌بینی که چطوری قدرت، انسانیت رو به خاک می‌کشه.

سالو یه مستند نیست. یه فیلم معمولی هم نیست.
سالو یه اعترافه. اعتراف به این‌که ما همه، یه جاهایی، تماشاچی شکنجه بودیم و دم نزدیم.

جمع‌بندی نهایی

فیلم Salò 1975 نه فقط یکی از بحث‌برانگیزترین فیلم‌های تاریخه، بلکه یکی از معدود فیلم‌هاییه که در سطح ناخودآگاه مخاطب نفوذ می‌کنه. تو رو به مشارکت در شکنجه دعوت نمی‌کنه، تو رو به تماشای خونسردی در برابر درد دیگران متهم می‌کنه.

چه بخوای چه نخوای، سالو روی روحت اثر می‌ذاره. و اگه تا پایانش دووم بیاری، دیگه اون آدم سابق نمی‌مونی.
شاید کمی عذاب‌وجدان داشته باشی… شاید هم بیشتر.