فیلم سینمایی IT 2019

تحلیل فلسفی و مفهومی فیلم It 2019

پنی‌وایز را می‌شود هیولا دید، اما اگر کمی نزدیک‌تر شوی، او بیشتر شبیه یک ایده است؛ ایده‌ای درباره ترس به‌عنوان نیرویی که انسان را شکل می‌دهد. در این جهان، ترس فقط واکنش نیست. موجودیت دارد. بدن دارد. دندان دارد. می‌خندد.

فیلم از نظر روانشناختی، درباره بازگشت تروما است. تروما مثل خاطره معمولی عمل نمی‌کند. خط زمانی نمی‌شناسد. ممکن است سی سال بگذرد، اما یک بو، یک صدا، یک مکان، ناگهان تو را به همان لحظه پرت کند. It Chapter Two دقیقاً روی همین کابوس بنا شده. آدم‌هایی که فکر کرده‌اند بزرگ شدن یعنی نجات یافتن، می‌فهمند بلوغ همیشه درمان نیست. گاهی فقط نقابی مرتب‌تر روی صورت ترس است.

از نگاه فلسفی، فیلم با پرسشی تاریک بازی می‌کند:

آیا ما از ترس‌هایمان ساخته شده‌ایم یا از لحظه‌ای که تصمیم می‌گیریم جلویشان بایستیم؟

باشگاه بازندگان، نام عجیبی دارد. آن‌ها بازنده‌اند چون جامعه، خانواده و مدرسه آن‌ها را چنین دیده‌اند. اما فیلم آرام‌آرام این واژه را برمی‌گرداند. بازنده بودن در جهان It یعنی کسی باشی که هنوز کاملاً آلوده نشده. کسی که زخم دارد، اما به‌خاطر همان زخم، درد دیگران را می‌فهمد.

پنی‌وایز نماد شر مطلق نیست؛ نماد شری است که از ترس تغذیه می‌کند. اگر بترسی، بزرگ‌تر می‌شود. اگر باورش کنی، واقعی‌تر می‌شود. این دقیقاً همان منطق بسیاری از کابوس‌های انسانی است. شر همیشه با قدرت شروع نمی‌کند. گاهی با یک نجوا شروع می‌شود: «تو تنها هستی.»

و همین‌جاست که فیلم ضربه‌اش را می‌زند. می‌گوید شاید هیولا را نتوان نابود کرد، مگر وقتی که دیگر به او اجازه ندهی نام تو را تعریف کند.