رد روم (Red Room) از افسانه تا واقعیت…
بعضیا میگن افسانهست، یهسریا میگن ساخته ذهن بیمار یه نویسندهست، اما ما میدونیم که رد روم واقعیه!!
خیلی ساده و منطقی بهت میگم. رد روم (Red Room) یا اتاق قرمز، توی فضای دارک وب، یک اصطلاح برای وبسایت هایی هستش که داخلشون ویدیو های شکنجه و قتل انسان رو انتشار میدن!
مطلب منتشر شده تنها به قصد افزایش آگاهی اجتماعی میباشد و هیچ سوی نیتی ندارد. هدف دایمنز تلاش برای افزایش اطلاعات، امنیت فردی و جمعی میباشد در محیطی ایمن تا جستجوگران مبتدی طعمه شیاطین سایبری نشوند.
برخی از این سایت ها فقط یه سری ویدیو قتل و شکنجه پخش میکنن، اما یه تعداد محدودی از اونها این قتل و شکنجه هارو به صورت آنلاین منتشر میکنن تا شما بتونید تجربه متفاوتی از بودن توی این فضارو تجربه کنی!!!
هنوز این داستان برات گنگ و دور از باوره؟ بزار ماجرارو برات روشن کنم. تو با یه دعوت نامه اختصاصی وارد یه رد روم میشی، میبینی یه دختر روی یه صندلی مخصوص بسته شده و آماده شکنجه شدنه. یه فرد با یه ماسک جلوی دوربینه و یه سری وسایل مخصوص برای قتل و شکنجه داره. این قاتل منتظر توعه تا بهش دستور بدی.
سمت چپ تصویر یه کادر کوچیک برای پرداخت پوله، چه پولی؟ پولی که قراره باهاش برای تعداد ثانیه های باقی مونده از زندگی اون دختر تصمیم گرفته بشه!
تو اون پول رو پرداخت میکنی و قاتل آماده دستوراتت میشه… اونجاست که با تاریک ترین بخش ذهن خودت روبرو میشی! توی یک لحظه تاریکی کل وجودت رو فرا میگیره و مینویسی:
تاریخچه رد روم ها | اولین وبسایت رد رومی واقعی!
این ماجرا برمیگرده به خیلی وقت پیش… زمانی که سروکله اولین وبسایت های دارک وبی شروع شده بود. انواع مجرمین سایبری و فروشنده های مواد مخدر فعالیتشونو شروع کرده بودند ولی جای یک دسته از انسانها خالی بود. اونهایی که میتونن بزرگترین دردسر برای هر کشوری باشن!!! مریض های جنسی و مبتلا به سادیسم و مازوخیسم.
انتخاب دارک وب تنها یک دلیل داره، هیچکس هیچوقت نمیفهمه تو کی هستی و هویتت همیشه مخفی میمونه و میتونی هر کاری دوست داری بکنی. اونجا بود که یه سروکله سایتهای انتشار ویدیو های ممنوعه پیدا شدن. این سایتا یه جرقه ای بودند برای یه انقلاب محتوایی بزرگ توی دارک وب، رد روم ها….
هنوز مشخص نیست اولین وبسایت رد رومی کدوم بوده اما یه سری شایعات دربارش تعریف میشه. نزدیک ترین شایعه به واقعیت برمیگرده به ژاپن. یه سایت که تعداد محدودی از افراد دسترسی به آدرسش داشتن.
وقتی آدرس سایت رو میزدی که صفحه سیاه میومد ببا یه دکمه وسطش با متن “آیا میخوای وارد اتاق قرمز بشی؟”
با کلیک روی این دکمه وارد یه سایت قرمز میشدی که توش یدونه ویدیو بود. ویدیو یه اتاق تاریک با نور محدود قرمز و یه دختر کم سن آسیایی که داره گریه میکنه و به زبون ژاپنی تقاضای کمک میکنه. تنها بعد از چند ثانیه یه مرد که چهرش پوشیده شده بود و حرفی نمیزد شروع کرد به شکنجه اون دختر تا جایی که اون دختر از شدت خونریزی بیهوش شد و به احتمال زیاد جونشو از دست داد.
تنها جمله ای که توی این سایت وجود داشت زیر لینک این ویدیو نوشته شده بود: “بعدی رو تو انتخاب میکنی”. این شایعه همیشه با اسم Red Room Mythos عنوان میشه. این وبسایت بعد از چند روز به طور کامل و به دلایل نامشخص از سمت سازنده اون متوقف شد. این وبسایت ایده ای بود برای اینکه سایت های رد رومی با این اسم و عنوان شروع به کار کنند.
اولین وبسایت های رد رومی
با الگو گرفتن از اولین وبسایت، سایت های بعدی هم با تم مشکی و قرمز به وجود اومدند اما با رویکردی جدید تر و ایده هایی به مراتب دارک تر و مریضتر. روزای اول تو فقط میتونستی به پرداخت پول بگی دوست داری توی ویدیو بعدی چه فردی با چه مشخصاتی و به چه روشی شکنجه بشه و بمیره.
شاید با خودت بگی چقدر بیرحمانه، راستشو بخوای همیشه قدرت پول از هر چیزی بیشتر و ترسناکتره.فضای دارک وب هم از این قائده مستثنی نبود! گردانندگان سایت برای پول بیشتر از بازی وحشتناک رو یک مرحله جلوتر بردند… پخش زنده شکنجه ها!!!
توی اون دوره اینترنت به شکل امروز نبود و محدودیت هایی توی سرعت اینترنت وجود داشت مخصوصا جایی مثل دارک وب که به طور عادی سرعت کمتری نسبت به اینترنت سطح عادی (Surface Web) داشت و سرعت اینترنت بالایی رو طلب میکرد.
فقط افراد خاصی با سطح اجتماعی خاصی از این سرعت اینترنت برخوردار بودند و این فقط یه معنی میده. گردانندگان رد روم هم و همچنین اسپانسر های مالی و تماشاگران هیچ کدومشون افراد عادی جامعه نبودند!
تا به امروز هیچ رسانه رسمی اسمی از وبسایت های واقعی رد رومی یاد نکرده اما پرچمداران وبسایت های رد رومی واقعی ” SnuffTape”، ” RedCore95″ و بعد ها ” 0dayliveKill” بودند.
هر کسی نمیتونست وارد این وبسایت ها بشه و گردانندگان رد رومی با گشت و گذار داخل انجمن و فروم های دارک وبی مشتری های خودشونو پیدا میکردند و دعوتنامه های دیجیتالی خاصی برای اونها ارسال میکردند تا فقط اونها بتونند وارد سایتشون بشن!
پرداخت پول و راهکار های کسب درآمد
توی عصر معاصر هممون اسم “بیت کوین (BitCoin)” رو شنیدیم. ولی تا حالا شده با خودتون بپرسید که چرا بیت کوین تا این حد معروف و ارزشمند شده؟
بیت کوین فقط با یک هدف ساخته شد، انتقال پول بین دو یا چند نفر بدون اینکه هویت مبدا و مقصد مشخص باشه. نه تو میدونی داری به کی پول میدی نه من میدونم از چه کسی دارم پول میگیرم. فقط همین دلیل کافیه تا تبدیل بشه به رایج ترین روش انتقال پول توی فضای دارک وب.
بیت کوین توی سال 2009 به وجود اومد اما قبل از اون انتقال ها به چه صورت بودند؟
فرایند های پولی و بانکی توی دارک وب به شدت پیچیده و نیازمند توضیحات بیشتری هستش که توی لینک مطلب زیر کامل و بدون سانسور براتون توضیح دادم.
بزودی بک مقاله کامل و بدون حذفیات درباره حقیقت و پشت پرده بیت کوین داخل سایت منتشر میکنم.
اولین موسس های رد روم چه کسانی بودند؟
یکی از بزرگترین و معروف ترین عملیات های سایبری دولتی در سطح دارک وب، دستگیر کردن اولین گردانندگان رد روم بودند. تحقیقات گسترده و شبانه روزی و زیر نظر گرفتن دو کاربر به اسم های “MeatGod” و “NoMercyZero” باعث شد که دولت ها به هویت 4 نفر دست پیدا کنند.
هویت این افراد هیچوقت رسما فاش نشد اما طبق برخی از مدارک لو رفته، یک تیم چهار نفر توی شرق اروپا پشت این پروزه وحشتناک بودند که همشون سابقه در سایت های پورن غیرقانونی داشتند.
ما هیچوقت نمیتونیم بفهمیم اونا چه کسانی بودند یا حتی جنسیت اونها چی بود!!! هیچوقت اطلاعاتی از این افراد منتشر نشد به جز یک تاریخ نامعلوم که طبق یک خبر غیر رسمی در سال 2014 اعلام شد جسد یکی از اون 4 نفر توی بلاروس کشف شده.
هیچکس نمیدونه اون سه نفر چه سرنوشتی رو تجربه کردند، شاید دستگیر شدند یا هنوز فراری اند. شاید سایت های جدید رو افتتاح کردند. هیچکس خبر نداره… اما فراری شدن این افراد مانع به وجود اومدن سایت های جدید نشد و بعدها این فرمت توسط سایتهایی مثل Hurt2theCore و Cannibal Cafe وارد سطح جدیدتری شد.
ویدیو های معروف رد روم
با اوج گرفتن تعداد محدود رد روم های لایو چیزی از محبوبیت رد روم های آفلاین کم نشد. رد روم های آفلاینی هم وجود داشتند که به واسطه ویدیو های غیر انسانی و دارکی که داشتند معروف شدند اما معروف ترین ویدیو ها کدوم ها بودند؟
تخریب دیزی (Daisy’s Destruction): یکی از تاریکترین مواردی که همه رد رومها بهش اشاره میکنن، Peter Scully و ویدیوی معروفش Daisy’s Destruction هستش. کودکی خردسال، داخل زیرزمینی تاریک، بهدست یک مرد استرالیایی، بههمراه دو زن، تحت بدترین شکنجههای ثبتشده قرار میگیره. ویدیو بهصورت لایو برای چند کاربر پخش شده بود و مبلغی در حدود ۱۰ بیتکوین در سال ۲۰۱۲ بابتش پرداخت شده. ویدیو تخریب دیزی هنوز تو دارکوب پخش میشه. یکی از تاریکترین محتواهایی که تو تاریخ ساخته شده.
توی لینک زیر یه مقاله کامل درباره پروژه تخریب دیزی منتشر کردم
لبخند بزن و رنج بکش (Smile and Suffer): مردی ۴۵ ساله از تگزاس، 10.5 بیتکوین پرداخت کرده بود تا زنی دچار سندروم داون جلوی دوربین شلاق بخوره. ویدیو بهمدت ۵۷ دقیقه منتشر شد و نام فایل: “smile_and_suffer_04” بود.
یخ شکن دیوانه (Lunatic 1 Ice Pick): رونده دیگهای که بارها به رد روم ربط داده شده، ویدیویی بهاسم “1 Lunatic 1 Ice Pick” توسط Luka Magnotta هستش. قتل واقعی یه مرد، با چاقوی یخ، فیلمبرداری و توی دارکوب منتشر شد.
سری ویدیو های بدون رحم (No Mercy): مجموعه ویدیو های قتل و شکنجه رد رومی داخل سایت های پخش آفلاین. چیزی که باعث معروف شدن سری ویدیو های نومرسی شد این بود که بعد از انتشارشون یه تعداد از پرونده های پلیس بسته شد، چون فهمیدند چه بلایی سر افراد گم شده و پرونده بازشون اومده.
بازار حراج کودکان | مزایده تاریک
بعد از گذشت یه مدتی رد روم ها به انتشار ویدیو های شکنجه خلاصه نمیشدند. بازار جدیدی به وبسایت های رد رومی اضافی شده بود، حراج کودکان. لیستی از کودکان در رنج سنی های مختلف، دختر و پسر. اما ماجرا اونجایی وحشتناک میشه که بفهمید طبق گفته های پلیس برخی از این کودکان، پرونده کودکان ربوده شده یا گمشده در پرورشگاه و یتیم خانه ها بودند.
یکی از معروف ترین عناوین قاچاق انسان در رد روم ها، ویدیویی از یک زن 25 ساله هستش که دست، پا و چشماش بسته شده بود و روی زمین دراز کشیده بود.پشت سرش یه آدرس ولت نوشته شده بود. یک تایمر توی سایت وجود داشت که به محض تموم شدن سایت به طور کامل داون شد اما اطلاعات بلاک چین نشون میداد که پرداخت انجام شده.
قبل از اینکه این ویدیو منتشر بشه پرونده جستجوی این زن گمشده توسط همسرش باز شده بود و این ویدیو اولین و تنها سرنخ از این ویدیو بود. هنوز کسی نمیدونه چه بلایی سر اون زن اومده یا هنوز پروندش تو بایگانی پلیس باز مونده یا بسته شده اما چیزی که واضحه اینه که این تلخ ترین سرنوشت برای اون زن و همسرش بوده.
رد روم واقعی یا یه نمایش فیک؟ وقتی بوی خون از نمایشنامه حذف میشه!
بزار رک بگم. 90% اون چیزایی که به اسم رد روم پخش میشن، فیکن. زبالهان. یه مشت نمایش لعنتی. ولی اون 10% باقیمونده… هموناییان که باعث میشن که حتی پلیسا به لرزه بیوفتن و روانشناسها دیگه نتونن بخوابن.
تو رد روم فیک، یه دختر جوون میذارن رو صندلی، چشماشو میبندن، یه مرد با ماسک سامورایی میاد تو کادر، دست میزنه به یه چاقو، نور قرمز، صدای جیغ ضبطشده، تموم. هیچی توش واقعی نیست. حتی خونش ماده گریم سینماییه. ولی خب… واسه یوتوب، برای اونایی که دنبال ترس ارزونقیمتن، جواب میده.
اما تو رد روم واقعی… نه نور هست، نه ماسک، نه افکت. اونجا چی میبینی؟
یه بچه با دهن بسته که اشکهاش از ترس خشکه
یه زن بیهوش که هر بار سرش بلند میشه، یکی با کابل میزنه تو صورتش
مردی که زانوهاشو شکوندن و صداش درنمیاد، چون قبلش زبانشو بریدن
صدای جیغ؟ واقعیه.
خون؟ داره از پاش میچکه روی کاشی.
فقط یه نفر پشت دوربین وایساده و دستورات بینندهها رو میخونه.
“زنده بسوزونش.”
“چشماشو دربیار ولی نذار بمیره.”
“بزن بهش بخنده.”
تفاوت واقعی رو حس میکنی؟ رد روم واقعی حس داره. اون حس تهوع بعد از دیدن یه چیزیه که هیچ ذهن سالمی نباید ببینه. رد روم فیک ممکنه باعث بشه بری پاپکورن بیاری. ولی رد روم واقعی باعث میشه بخوای بالا بیاری، خاموش کنی، اما انگشتت قفل شده رو اسکرین.
رد روم فیک دنبال ویوئه. رد روم واقعی دنبال درد تو روحه. رد روم فیک برای سرگرمیه. رد روم واقعی برای اونیه که از انسانبودن خسته شده.
رد روم فیک ممکنه تو یوتوب هم پخش بشه. رد روم واقعی فقط تویه لینک .onion با رمز عبور، با تاییدیه، با کیف پول رمزارز. بعضی فیکها سعی میکنن واقعی باشن. ولی واقعیها سعی میکنن هیچوقت پیدا نشن.
افشاگریهایی که لو رفت | پلیس، هکرها و رد خون
توی دنیایی که جنایت ها تا این حد لود میشن و تو چشم میان، افشاگری ها بیشتر از هر چیزی ارزشمندتر میشن. رد روم هم از این قائده مستثنی نبودن و افشاگری های معروفی توی اون اتفاق افتاد.
برای مثال یک هکر سفید از هلند با نام مستعار “ReaperX” تونست چند سرور پخش زنده رو لو بده. فایلهای IP و مکاتبات با مشتریها به FBI رسید.
یا حتی پلیس آلمان در سال ۲۰۱۷ یه شبکه رد روم رو که از دیتاسنتر فرانسه استفاده میکرد، متلاشی کرد. بیش از ۱۰۰۰ ویدیو از شکنجه پیدا شد.
سازمان INTERPOL گزارش داده در سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ حداقل ۳۲ رد روم واقعی رو بسته. اما اینا فقط نوک یخن. هر روز، سایتای جدید با نامهای جعلی دوباره راهاندازی میشن.
جمعبندی نهایی رد روم (Red Room)؛ آینهای که هیچکس جرئت نداره توش نگاه کنه!
همه ما یه بار دربارهش خوندیم. یه اتاق تاریک. یه قربانی بستهشده. یه سایه که آروم میاد جلو و یه چت لایو کنار صفحه، پر از آدمایی که دارن میگن: «بزنش!» — «آروم نَکُش، لذت ببر!» اما این فقط یه لایوه یا یه مناسک شیطانی دیجیتاله؟
رد روم فقط یه ویدیو نیست… یه انتخابه!!!
رد روم یعنی تو تماشا میکنی و همزمان با نگات، یه نفر درد بیشتری حس میکنه. یعنی تو فقط شاهد نیستی… تو یه قسمتی از شکنجهای. همه فکر میکنن پلیدی با یه تفنگ یا چاقو میاد. ولی نه… پلیدی با یه اینترنت پرسرعت، یه کیف پول بیتکوین، و یه اسم مستعار وارد میشه.
اگر اینترنت آینهی جامعهست، رد روم یعنی چی؟
اگه یوتیوب و اینستاگرام، نمای بیرونی انسانن… رد روم، رودههای متعفن روح انسانه. اونجا نه فالوئر مهمه، نه فیلتر، نه ریاکشن. اونجا فقط رنج مهمه. هرچی بیشتر درد بکشه، ارزش محتوا بالاتره. یه بچه اگه جیغ نزنه؟ ویدیو ارزشش رو از دست میده.
رد روم تموم نمیشه… فقط اسمش عوض میشه… شاید یه روز سایتش بسته شه. شاید FBI سرورهاشو نابود کنه. شاید قاتلش دستگیر شه. ولی اون نیاز سیاه، اون لذت ممنوعه، اون غریزه حیوانی هنوز هست.
رد روم میمیره، ولی با یه اسم جدید، تو یه گوشه دیگه از دارکوب زنده میشه. مثل یه ویروس. یا بهتر بگم… مثل یه نفرین. و اینجاست که باید یه سوال رو بپرسی: کی این آدما رو ساخته؟ اینترنت؟ یا خود ما؟
تو چی؟ تو که اینو خوندی چی؟
شاید بگی فقط کنجکاو بودم. شاید بگی برای اطلاعرسانی خوندم.
ولی یه گوشه از تو که تا ته این مقاله اوم میخواست بدونه. میخواست ببینه رد روم واقعاً چیه و همین، یعنی دیگه فرق زیادی بین تو و اونایی که فقط تماشا میکنن نیست. فقط یه تصمیم فاصلهست. اما من؟ دایمنز؟ آره میتونی بگی منی که این مطلب رو نوشتم هم جزو همون افرادم ولی پایان؟ نه…
رد روم تموم نمیشه. فقط تو یه بار دیگه دربارهش شنیدی و حالا، شبا که میخوابی، اگه صدای جیغ یه بچه تو گوشت پیچید بدون این فقط یه مقاله نبود.
این، یه در بود… که بازش کردی.
Kos sher
kos khol
فیلمش برا م بفرستید اگه داره کسی ایدی سروشم qwrew
آدم مرموز و ترسناکی هستی
من یه آدم عادیم که فقط نقابش افتاده